هرگاه مـصطـفی به تو گرم نظاره بود            از بهر او وصال تو فیضی دوباره بود

بر ذره ذره پیـكـر خـورشـیدی‌ات قـسم            خورشید آسمان به تو غـرق نظاره بود

هر لالـه‌ای ز داغ تو با داغ خو گرفت            صحرای لالـه‌گـون اُحـد پُـرشراره بود

دل گركه سنگ بود ز سوگ تو آب شد            ای آنكه بـستر تن تو سنگ و خاره بود

هر عضو پیكرت ز شهادت نشانه داشت            چون پیـكـر حـسین تنت پـاره پـاره بود

عـنوان سـیـدالـشـهـدائی سـزای تـوست            ای آنكه زخـم‌هـای تنت بی شـماره بود

زهرا ز داغ روی تو پیوسته گریه كرد            این آسمان عصمت حق، پُر ستاره بود

تنهـا نشد مـدیـنه به سوگ تو نوحـه‌گـر            قـبر شـریف و پاک تو دارالـزیاره بود

در این حدیثِ درد «وفائی» به گریه گفت:            مقصود من ز شرح غـم تو، اشاره بود